Νέο βιβλίο – Ψυχολογική υποστήριξη στον αθλητισμό και την άσκηση για υγεία – (κατεβάστε το δωρεάν)

athletic_psychology

Ψυχολογική υποστήριξη στον αθλητισμό και την άσκηση για υγεία 

Συγγραφή 
Γιάννης Θεοδωράκης
Αντώνης Χατζηγεωργιάδης 
Νίκος ΖουρµπάνοςRead More »

Οι 4 χρυσοί κανόνες της μακροζωίας

Yπάρχουν 4 κανόνες που σύμφωνα με νέα έρευνα μπορούν να επιμηκύνουν τη ζωή μας – και μάλιστα είναι τόσο απλοί που μπορούμε να ξεκινήσουμε να τους εφαρμόζουμε από σήμερα κιόλας.

Τι μπορείτε να κάνετε για να ζήσετε περισσότερο;

Σύμφωνα με νέα αναφορά του Αμερικάνικου Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Ασθενειών (CDC), η οποία δημοσιεύτηκε στο American Journal of Public Health, μπορούμε να αυξήσουμε το όριο της ζωής μας αν εφαρμόζουμε ευλαβικά τους παρακάτω 4 κανόνες:

-Γυμναζόμαστε συστηματικά: Κάνουμε έντονη καρδιαγγειακή άσκηση, όπως τζόκινγκ ή πολύ γρήγορο περπάτημα τουλάχιστον 75 λεπτά την εβδομάδα (κατανεμημένα σε περισσότερες από 2 ημέρες) ή μέτριας έντασης άσκηση, όπως περπάτημα για 150 λεπτά την εβδομάδα.

-Ακολουθούμε υγιεινή διατροφή: Τρώμε περισσότερα φρούτα, λαχανικά, ολική άλεση, μειωμένα ή καθόλου λιπαρά, γαλακτοκομικά με λίγα λιπαρά, ψάρια και θαλασσινά, ενώ ταυτόχρονα μειώνουμε την πρόσληψη αλατιού, κορεσμένων λιπαρών, τρανς λιπαρών οξέων, πρόσθετων σακχάρων, χοληστερόλης και επεξεργασμένων τροφών.

-Προσέχουμε το αλκοόλ που καταναλώνουμε: Οι άντρες δεν πρέπει να ξεπερνούν τα δύο ποτήρια την ημέρα και οι γυναίκες το ένα.

-Αποφεύγουμε το κάπνισμα: Όσοι έχουν ήδη ξεκινήσει το κάπνισμα, μπορούν να απευθυνθούν στα Δημόσια Ιατρεία Διακοπής Καπνίσματος, τα οποία βρίσκονται σε διάφορα νοσοκομεία ανά την Ελλάδα και όσοι δεν καπνίζουν να προσπαθούν να αποφεύγουν και το παθητικό κάπνισμα, μένοντας μακριά από χώρους καπνιστών.

Τι λένε οι αριθμοί

Παρ’ όλο, όμως, που οι κανόνες αυτοί μοιάζουν χιλιοειπωμένοι και οι περισσότεροι ισχυρίζονται ότι ακολουθούν πιστά τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω, μόνο το 4.8% των 17 χιλιάδων συμμετεχόντων που παρακολουθήθηκαν από την ηλικία των 17 (από το 1988 μέχρι το 2006) φαίνεται να ακολουθεί πιστά και τις 4 συμπεριφορές – κι αυτοί που το έκαναν, είδαν δραματικές μειώσεις στους κινδύνους που απειλούν την υγεία. Συγκεκριμένα, ο κίνδυνος θανάτου από οποιαδήποτε αιτία μειώθηκε κατά 63% , ο κίνδυνος θανάτου από καρκίνο μειώθηκε κατά 66%, από καρδιακές παθήσεις κατά 65% και 57% από όλες τις υπόλοιπες αιτίες, σε σχέση με όσους δεν ακολούθησαν όλες τις παραπάνω συμβουλές.

Σύμφωνα με την αναφορά του CDC, το 47,5 των συμμετεχόντων δεν κάπνισε ποτέ, το 51% κατανάλωνε αλκοόλ με μέτρο, το 39,3% ακολουθούσε υγιεινή διατροφή και το 40,2% ήταν σε καλή φυσική κατάσταση, με το φύλο να μην παίζει ιδιαίτερο ρόλο στα αποτελέσματα.

ΠΗΓΗ: http://www.clickatlife.gr

Ο καλύτερος δρομέας είναι ο ξυπόλυτος

Το καλύτερο παπούτσι για τρέξιμο είναι τελικά αυτό που μας χάρισε η φύση, δηλαδή το γυμνό πόδι μας, σύμφωνα με μια νέα Αμερικανο-Κενυατική επιστημονική έρευνα, που για πρώτη φορά έρχεται να ανατρέψει τα μέχρι τώρα δεδομένα, να δικαιώσει τους διάσημους ξυπόλυτους δρομείς (όπως ο αιθίοπας Αμπέμπε Μπικίλα που νίκησε με παγκόσμιο ρεκόρ στον Μαραθώνιο των Ολυμπιακών αγώνων 1960), αλλά και να βάλει σε ανησυχίες της πολυεθνικές εταιρίες αθλητικών ειδών. Η έρευνα, με επικεφαλής τον καθηγητή εξελικτικής βιολογίας Ντάνιελ Λίμπερμαν του πανεπιστημίου Χάρβαρντ, σε συνεργασία με ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Γλασκώβης και του Μόι στην Κένυα (από τα δύο τελευταία πανεπιστήμια συνεργάστηκε ο Ελληνικής καταγωγής ερευνητής Γιάννης Πιτσιλαδής), η οποία δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Nature», σύμφωνα με τα ξένα πρακτορεία και το BBC, διαπίστωσε ότι οι ξυπόλυτοι δρομείς έχουν λιγότερες πιθανότητες να τραυματίσουν σοβαρά τα πόδια τους, γιατί έχουν το πόδι τους, όταν τρέχουν, σε διαφορετική και καλύτερη θέση από ό,τι όταν φοράνε τα ακριβά παπούτσια τους.

Σύμφωνα με τους ερευνητές, οι «παπουτσωμένοι» δρομείς τείνουν να ακουμπάνε το έδαφος με τις φτέρνες τους πρώτα, ενώ οι ξυπόλυτοι ακουμπάνε πρώτα το μπροστινό μέρος του πέλματος πίσω από το μεγάλο δάχτυλο, τη μέση ή τις πλευρές του πέλματος. Στην δεύτερη περίπτωση, το «χτύπημα» του ποδιού στο έδαφος είναι πιο ασφαλές και λιγότερο επικίνδυνο να προκαλέσει ζημιά στο πόδι. Σύμφωνα με την έρευνα, τα τρία τέταρτα των δρομέων με παπούτσια ακουμπάνε με δύναμη πρώτα τις φτέρνες τους στο δρόμο (περίπου 1.000 φορές για κάθε μίλι) και, μολονότι τα σύγχρονα αθλητικά παπούτσια βοηθάνε στην κατανομή του βάρους του ανθρώπου, δεν μπορούν να απορροφήσουν πλήρως αυτά τα συνεχή χτυπήματα, με συνέπεια το 30% έως 75% των τακτικών δρομέων κάθε χρόνο να υποφέρουν από αλλεπάλληλους τραυματισμούς.  Οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα νομίζουν ότι το ξυπόλυτο τρέξιμο είναι επικίνδυνο και τραυματίζει το πόδι, όμως στην πραγματικότητα μπορείς να τρέξεις ξυπόλυτος στις πιο σκληρές επιφάνειες του πλανήτη χωρίς την παραμικρή δυσφορία και πόνο. Το μόνο που χρειάζεσαι, είναι λίγους κάλλους για να αποφύγεις το γδάρσιμο του δέρματος στα πόδια σου», δήλωσε ο καθηγητής Λίμπερμαν.  Συγκρίνοντας -με τη βοήθεια καμερών υψηλής ανάλυσης και τρισδιάστατης ανάλυσης- δρομείς που πάντα έτρεχαν ξυπόλυτοι, με δρομείς που πάντα φορούσαν παπούτσια και άλλους που φορούσαν, αλλά μετά τα έβγαλαν, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι οι πρώτοι τρέχουν καλύτερα και χρησιμοποιούν τους μυς τους πιο αποτελεσματικά.  Ο Λίμπερμαν προειδοποίησε πάντως να μην πιάσει καμία μανία τους ανθρώπους να βγάλουν ξαφνικά τα παπούτσια τους και…να πάρουν τα βουνά, αλλά συνέστησε να το κάνουν σιγά-σιγά για να συνηθίσουν οι γάμπες και τα πόδια τους κατά την μεταβατική φάση.  Θύμισε επίσης ότι το σύγχρονο αθλητικό παπούτσι εφευρέθηκε μόλις στη δεκαετία του ΄70, όταν οι ανταγωνιστικές γερμανικές εταιρίες Adidas και Puma προώθησαν τα προϊόντα τους σε όλα τα νοικοκυριά, για να ακολουθήσουν άλλες εταιρίες όπως η αμερικανική Nike. Όμως είχαν προηγηθεί αρκετά εκατομμύρια χρόνια εξελικτικής πορείας για τους…ξυπόλυτους αυτού του πλανήτη. Μερικές πάντως εταιρίες υποδημάτων, διαβλέποντας μια νέα αγορά, άρχισαν ήδη να κυκλοφορούν στην αγορά παπούτσια με σόλα τόσο λεπτή όσο το δέρμα του πέλματος.

ΠΗΓΗ: ygeiaonline.gr

Ο αθλητισμός βελτιώνει την επεξεργασία πληροφοριών από τα αισθητήρια όργανα

The New York Times

Συνήθως περιμένουμε από έναν αθλητή να είναι πιο δυνατός, ταχύτερος ή με μεγαλύτερη αντοχή. Μια μελέτη, όμως, η οποία πραγματοποιήθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνει και ένα άλλο χάρισμά τους: την ικανότητα επεξεργασίας των πληροφοριών που προσλαμβάνουν από τα αισθητήρια όργανα.

Η μελέτη δημοσιεύθηκε πρόσφατα στην επιθεώρηση Journal of the American College of Sports Medicine και εκπονήθηκε από ερευνητές του Ινστιτούτου Εξελιγμένων Επιστημών και Τεχνολογίας Μπέκμαν του Πανεπιστημίου του Ιλινόι, με τη συμμετοχή 36 φοιτητών και φοιτητριών ηλικίας από 18 έως 22 ετών. Οι μισοί ήταν αθλητές του πανεπιστημίου με αξιόλογες επιδόσεις σε ευρύ φάσμα αθλημάτων, όπως μπέιζμπολ, κολύμβηση, δρόμους αντοχής, γυμναστική. Κάποιοι είχαν ιδιαίτερα ανεπτυγμένη αντοχή, δύναμη, ακρίβεια κινήσεων ή χάρη. Οι υπόλοιποι δεν ασχολούνταν με τον αθλητισμό.

Το πείραμα

Ολοι, σε διαφορετικές ώρες της ημέρας, έπρεπε να εμφανίζονται σε εργαστήριο του πανεπιστημίου όπου είχε τοποθετηθεί ένας διάδρομος βάδισης. Με τη βοήθεια τριών οθονών, μία από τις οποίες ήταν τοποθετημένη μπροστά στον διάδρομο, μία δεξιά και μία αριστερά, οι εθελοντές μεταφέρονταν σε έναν εικονικό κόσμο. Στις οθόνες προβάλλονταν κάποια βίντεο και αφού οι εθελοντές φορούσαν ειδικά γυαλιά, βρίσκονταν στους πολυσύχναστους δρόμους μιας πόλης αντιμέτωποι με εικονικά αυτοκίνητα που κινούνταν με ταχύτητα και προς τις δύο κατευθύνσεις. Οι εθελοντές έπρεπε να διασχίσουν τον δρόμο όποτε ένιωθαν ότι το εγχείρημά τους θα ήταν ασφαλές. Κάποιες φορές άκουγαν μουσική ή μιλούσαν στο κινητό κι άλλες φορές διέσχιζαν τον δρόμο χωρίς τίποτα να αποσπά την προσοχή τους.

Οπως διαπιστώθηκε κατά την ολοκλήρωση του πειράματος, οι αθλητές πέρασαν τον δρόμο περισσότερες φορές συγκριτικά με όσους ασχολούνταν αποκλειστικά με τη μάθηση. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους επιστήμονες, ωστόσο, έχει ότι η επιτυχία τους δεν οφειλόταν στα καλύτερα αντανακλαστικά ή τη δυνατότητα ανάπτυξης μεγαλύτερης ταχύτητας, αλλά στο γεγονός ότι κατά την προσπάθειά τους να διασχίσουν τον δρόμο, ή καλύτερα προτού την αρχίσουν, έλεγχαν την κυκλοφορία περισσότερες φορές από ό,τι οι μη αθλητές. Ηταν πιο προσεκτικοί και μπορούσαν να διαχειριστούν τα δεδομένα που συγκέντρωναν με μεγαλύτερη ταχύτητα από ό,τι όσοι δεν ασχολούνταν με τα αθλητικά καθόλου.

«Δεν κινούνταν ταχύτερα, σκέπτονταν ταχύτερα», εξηγεί ο Ρενέ Μαρουά, διευθυντής του Εργαστηρίου Επεξεργασίας Πληροφοριών του Πανεπιστημίου Βάντερμπιλντ.

Εξίσου ενδιαφέρον, λένε οι ειδικοί, είναι το γεγονός ότι οι αθλητές δεν επέδειξαν καλύτερο συντονισμό από τους υπόλοιπους συμφοιτητές τους. Η μεγαλύτερη ταχύτητα σκέψης των αθλητών ίσως να ήταν κάτι φυσικό, καθώς για να μπορούν να επιτύχουν καλύτερα αποτελέσματα στο άθλημά τους, συχνά καλούνται να λάβουν ταχύτατα αποφάσεις. Λογικά οι άνθρωποι αυτοί έχουν μεγάλη ικανότητα επεξεργασίας δεδομένων που μεταβάλλονται με μεγάλες ταχύτητες.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι οι άνθρωποι που διαθέτουν ιδιαίτερες ικανότητες στην επεξεργασία των πληροφοριών τελικά θα γίνονται αθλητές.

Το συμπέρασμα

Το αναμφισβήτητο συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι ο αθλητισμός αυξάνει την ικανότητα συγκέντρωσης και -βέβαια- διάσχισης ενός δρόμου με έντονη κυκλοφορία. Φυσικά, κανείς -αθλητής ή μη- δεν θα πρέπει να ξεχνά ότι η διάσχιση ενώ μιλάμε στο κινητό αυξάνει τις πιθανότητες ατυχήματος.

ΠΗΓΗ: http://www.kathimerini.gr